Chiron, the wounded healer

 In de Griekse mythologie was Cheiron, de god van genezing. Ironisch genoeg werd Cheiron, de goedhartigste van alle centauren verwond door Hercules met een pijl, die hij Hercules zelf had leren maken. Cheiron kon, ondanks het feit dat hij de god van genezing was, zichzelf niet genezen. Hij was dus gedoemd verder te leven met onvoorstelbare pijn tenzij hij zijn onsterfelijkheid zou opgeven ten gunste van Promotheus, die uiteindelijk het vuur van de goden ontstal en naar de mensheid bracht.

Hoe verhoudt deze mythe zich tot wie ik ben? Cheiron vertegenwoordigt iets dat we allemaal meedragen in ons onderbewustzijn. Hij is datgene - onze diepste wonden en meest fatale zwaktes -  wat ons ten val zal brengen indien we het niet helen. Hij vertegenwoordigt onze diepste wonden, die wanneer we erin slagen ze te boven te komen, onze grootste kracht worden. ​Zo ook verliep mijn proces naar (h)erkenning van mezelf als hoog sensitief persoon.

Geboren op 17 oktober 1969 als derde dochter hadden mijn eigen-wijze ouders de naam Joke voor mij in petto. Een naam die voor de plaatselijke gemeentebeambte niet door de beugel kon en dus werd Johanna op de geboortakte geplaatst. Joke bleef lange tijd mijn roepnaam, Johanna de officiële maar beiden dragen ze dezelfde betekenis 'Jahweh is genadig'. Als middelste van een gezin van vijf kinderen groeide ik op als een teruggetrokken, verlegen meisje. Ik waagde me maar uit mijn schulp wanneer alles voldoende bestudeerd en veilig bevonden werd. Dieren vormden voor mij de ideale, niet bedreigende gesprekspartners. Immers zij (ver)oordelen helemaal niets of niemand en dat lag helemaal in de lijn van mijn hoogsensitieve aard. Ik heb dan ook altijd al een zéér sterke connectie met hen en met de natuur ervaren.​​ In de loop van mijn tienerjaren begon deze hoogsensitiviteit me in combinatie met opspelende hormonen almaar vaker parten te spelen. Mijn gevoeligheid werd vaak - al dan niet niet (on)terecht geïnterpreteerd door zowel mezelf als mijn naaste omgeving. Hoogsensitiviteit beschouwde ik op dat moment dan ook eerder als een last dan een zege.

​Rond mijn veertigste levensjaar kwam de kentering toen onze dochter me introduceerde in de wondere wereld der paarden. Geïntrigeerd en gefascineerd was ik bij het aanschouwen van de elegante kracht, immense gevoeligheid en grote wijsheid van deze prachtige dieren. Maar tegelijk werd ik ook getuige gemaakt van de erbarmelijke fysieke en mentale omstandigheden waarin vele (manege)paarden moeten (over)leven. Mijn hart brak bij het zien van zoveel onrecht. Teleurgesteld in de paardenwereld besloot ik het over een totaal andere boeg te gooien en te starten bij de fundamenten waarop elke goede relatie gebaseerd is, zijnde; wederzijds respect, begrip, vertrouwen en ruimte voor eigenheid. Ik verdiepte me onder andere in grondwerk, natuurlijk paardenhouden en alternatieve therapieën voor dieren. En... we groeiden samen, Dino, Misty, Fadista en ikzelf. 

Dankzij hen leerde ik gaandeweg deze gevoeligheid om te buigen van last naar kracht. Vandaag word ik er niet langer door overweldigd maar ben ik net dankzij deze extreme gevoeligheid in staat de emoties, stemmingen, noden en behoeften van zowel mens als dier feilloos aan te voelen. Met weegschaal als sterrenbeeld bezit ik de gave om dit zodanig goed aan te voelen dat het aan het helderziende grenst. Een andere eigenschap van dit luchtteken is dat ze goed kritisch kunnen nadenken en een stapje kunnen terugnemen om onpartijdig naar complexe kwesties te kijken. De kraai - aan mij verbonden als totemdier - versterkt en vult deze eigenschappen nog verder aan. Door de middelen die Moeder Aarde en het Universum me ter beschikking stellen aan te wenden om hun natuurlijke balans te herstellen, ben ik in staat om mens en dier bij te staan in hún evolutie naar een groter gevoel van welzijnEen unieke mix van ervaring, eigen-wijsheid, intuïtie, zelfstudie en academische vorming bepaalt hierbij mijn werkwijze. Maar tot op de dag van vandaag zijn nog steeds Dino, Misty en Fadista mijn grootste leraren.

De ervaring heeft me reeds meermaals geleerd dat diploma's en getuigschriften lang niet alles zeggen over de kundigheid van een persoon. Belangrijker is het kunnen aanvoelen en/of invoelen van iemand en het vermogen zich flexibel te kunnen opstellen zonder daarbij de gave doortastend te zijn te verliezen. Wil je je desondanks toch vergewissen van mijn bagage? Dan nodig ik je graag uit om een kijkje in mijn rugzak te nemen.​  
image-260220-Inlakech_logo_001.png
image-260218-Joke1.png